Семей

Семей
 

Жасқа толып жанарым өксік келіп кеудеге,

Семейімді ойласам еске түседі әлде не?!.

Қараусыз қалған шаһардың тозып біткен көшесі,

Ертісім де ақпайды баяғыдай сәндене

Ағайынға елдегі мойынымды созамын,

Еске түсіп көп жайлар ашуым кеп қозамын.

Зертханалық жануар сияқты болып бауырлар

Бастарынан кешірді осы өмірдің тозағын.

Қалай емдеп аламын, Семейім-ау, мен сені,

Тұншықтырып әлі тұр нейтроның еңсені.

Құдайға не жазды екен, Абай жүрген сар белім?

Қор болдың-ау, жау шаппай, дарындардың мекені.

Туар ма екен басыңа жанданатын тағы күн,

Жөнсіздіктен қирады фабрика, зауытың.

Ұйыған талай жанұя содан тауып табысын,

Қаңғып кетті-ау қиянға жұмыс іздеп ел-жұртым.

Күлшән НҰРБЕКОВА
«Мезгіл әуендері» жыр жинағы