АТАДАН ЖАЛҒЫЗ ҒАНА ТҮЙІР ЕДІҢ

АТАДАН ЖАЛҒЫЗ ҒАНА ТҮЙІР ЕДІҢ

Әкешім! Айналайын, әкетайым,

Жан едің елпілдеген қарапайым.

Мейірленіп қарайтын нұр жүзіңді,

Сағынумен жүрмін жыл өткен сайын.

Ұлды өсіріп қондырдың ұясына,

Қызды ұзатып жібердің қиясына.

Өзің дағы аттанып кете бардың,

Ит үрмейтін ауылдың ортасына.

Атадан жалғыз ғана түйір едің,

Жастайымнан мен саған үйір едім.

Шаруаға болысып, атыңды ерттеп,

Отын тасып, шөбіңді үйіп едім.

Қара қызым, құлыным, Күлшәнім деуші ең,

Еркелесем қуанып күлімдеуші ең.

«Басқалары бір төбе, аман болсын

Осы қызға жетпейсің бірің», – деуші ең.

Өзіңнің ақ батаңды алған жанмын,

Артыңда ұрпағың боп қалған жанмын.

Иіс шығарып, бағыштап құран оқып,

Өз жолымды саралап салған жанмын!

Күлшән НҰРБЕКОВА
«Мезгіл әуендері» жыр жинағы